Kaixo,
Gaurkoan, ipuin klasikoak zirriborratu ditugu. Baina ez ditugu nolanahi zirriborratu. Izenaren kohesioarako mekanismoak erabiliz, Txanagorritxoren ipuina eta Hiru txerrikumeen ipuina birgogoratu ditugu. Oso ondo atera zaizkigu. Ikusi nahi badituzue hementxe dauzkazue.
kaixo kuadrilla!!
ResponderEliminarazkenean lortu dut. Dena den, ez dakit nola egin neure profila. Nahiz eta egun osoa Interneten egon, ez ditut blogak kontrolatzen. Ay ama! Mesedez, norbaten laguntza?
Irati, oso interesgarria iruditu zait tresna hau. Asteburu honetan saiatuko naiz hiztegia edo gramatika sartzen. Hori bai, lehen baino lehen ikasi behar dut nola dabilen blogger sistema hau!
Kaixo,
ResponderEliminarUste dut gmail-etik aldatu behar duzula profila.
bai, bai, azkenean lortu nuen Irati. Interneten ikertzea gakoa da :)
ResponderEliminarZer
ResponderEliminarProfila aldatzeko gmail.com-en sartu behar duzue. "Editar perfil2en sartu eta zuen datuak sartu. Nahi duzuen argazkia jar dezakezue. Irenek taloa eta txistorra azaltzen den argazkia jarri du.
EliminarIkusi al duzue gaurko doodle? Txanogorritxoren ipuinak azaltzen dute. Hemen duzue linka:
ResponderEliminarhttps://www.google.es/
Merezi du ikusteak...polita, ezta?
Atzo ezin nuen klasera joan goizean neukan bilera luzatu zen arratsalde arte. Zertaz hitz egin zenuten? etxekolanik oporretarako? noiz hasiko dira klaseak berriro?
Ondo pasa Santo Tomasen eguna eta beste bizitza arte (bihar mundua bukatuko da eta :))
DUNBO (Zuzenketa)
ResponderEliminarAstero bezala, Iratik, euskaltegiko irakasleaK, idazlan bat egiTEKO AGINDU digu. Aste honetako gaia, kontatu behar duguna, hauxe da (√√√): edozein ipuin klasikoø, telebistako serie edo pelikularen bat.
Nik ipuin klasikoari(klasiko bati) buruz idatziko dut, ipuinaren izenburua “Dunbo” da.
Bazen behin zirko bat, hango bizitza beste zirko batzuETAKOA bezalakoa zen, hau da, beti herriz-herri ibili behar dute (behar izaten zuten- kontuz aditzaren konordantziarekin-).
Egun batean, beste herri berri batera joan ziren, leku horretan karpak, kaiolak eta gurdiak besteak beste montatu zituzten.
MomentU horretan, zikoinEK animaliA kumeø jaio berriak bere (beraien) amarengana eraman zizkieten (zituzten).
(amarengana eraman zituzten
amei eraman zizkieten)
Ama guztiak bere kumeekin! ZER POZA!
Baina, dena ez zen hain polita, izkina batean elefante txiki bat negarrez eta triste zegoen bere amarekin, izan ere, beste animaliak burla egin(iseka egiten) zioten, belarri oso handiak eduki zituztelako (zituelako elefante txikiak).
Elefante txiki hori Dunbo zen.
Zirkoko bizilagunak desfile bat egin zuten herri berri hura zeharkatzen ari zirela (√√√). ZER GIRO POLITA! Bai musika, bai animaliak, bai pailazoak, ikuskizun polita zen.
Baina, bat-batean, herriko jendeaK Dunbo ikusi zutenean (zuenean) barre egin zuten (zuen), elefante txiki bat belarri handi haiekin!
Gure elefantearen ama oso haserretuta zegoen, horregatik mutil bati hartu zion (mutil bat hartu zuen) tronparekin eta altxatu zuen, jendea, desfileA ikusten ari zena, oihuka hasi zen:
- LAGUNTZA, LAGUNTZA! , elefante hau eroa (erortuta) dago!
Eta momentU horretan zirkoko jendeaK Dunboren ama Harrapatu zuen eta lotuta utzi zion (zuten) gurdi batean.
Belarri handia zeuzkanaø zer triste geratu zen!
________________________________________________________________
(Hurrengo zatia mintzagaia ez dago garbi zein den, nahastuta dago, eta ondorioz, ez da oso ondo ulertzen)
Baina horrela ikusten zuenean arratoi bat (nork ikusten du nor???), TIMOTEO izena du, gure elefante txikiarengana hurbildu zen, bere laguna izan nahi zuen.
________________________________________________________________
Dunbok,arratoiaren laguntzarekin, Hegan egin dezake (lehenaldian ari ginen istorioa kontatzen, zergatik aldatu dugu denbora? bere belarriak mugitzen (mugitu) bitartean.
HArrezkero, espektakuloa oso polita izan zen, Dunbo famatu bihurtu zen mundu osoan, oso ezaguna.
Gainera, gure elefantea bere amarekin betirako egon zen, eta pozik bizi (izan)ziren.
Bukatzeko, esango dut ipuin hau oso tristeA dela, ez da nire gustokoena. Baina momentu politak agertzen dira.
p.i.
Kaixo lagunak, Iratik Txanogorritxuren ipuina paperean idazteko esan zigun Abenduaren 12ko klasean. Eta gu neska onak eta zintzoak garenez Iratiren agindua bete genuen. Ipuina Nora, Pili eta nire artean egin genuen, hementxe duzue. Ea gustokoa duzuen.
ResponderEliminarBazen behin neskatxo bat Txanogorritxu deitzen zena. Neskatxo hau Txanogorritzu deitzen zioten txano gorri bat eramaten zuelako.
Egun batean, Txanogorritxuren amak neskatoari bere amonaren etxera bidali zuen. Txanogorritxuk amonari saski bat janariz beteta eraman behar zion, amonatxoa gaixo baitzegoen.
Gure neska baso zeharkatzen ari zela, neskak berak belarri luze bortitz batekin topo egin zuen.
Otsoak ahots sakon batekin zera galdetu zion Txanogorritxuri.
- Nora zoaz neska polit hori?
- Amonaren etxera noa, gaixorik baitago! Erantzun zion gure protagonistak belarri handiari.
Elkar agurtu zuten. ipuineko bi protagonistek bide bana hartu zuten.
Lehen esan dugun bezala, Txanogorritxu amonaren etxera zihoan, hara iritsi eta sartu egin zen.
Neska amonari hurbildu zitzaionean, gure amonaren itxurak harritu zuen gure protagonista. Hainbeste aldaketa ikusi zuenez, hauexek dira esan zizkionak:
- Amona, ze begi handiak dituzun!
- Zu ondo ikusteko! Erantzun zion otsoak, amona izango balitz bezala. Eta Txanogorritxuk berriz.
- Amona, amona, ze belarri handiak dituzun!
- Zu ondo entzuteko! Otsoak berriro.
- Baina amona, bai aho handia daukazula!
- Zu hobeto jatekooooo!
Eta halako batean, otsoak ohetik salto egin eta Txanogorritxuri gainera etorri zitzaion jateko asmoz. Baina gure protagonistak otsoaren atzaparretatik ihes egin ahal izan zuen.
Txano gorria zuen neska, oso beldurtuta oihuka hasi zen.
- Laguntza, laguntza, otsoak jan egin nahi nau!
Basotik ehiztari bat zebilen eta Txanogorritxuren oihuak entzunda, neskarengana hurbildu eta bere eskopetakin belarri luzeak zituen otsoa hil egin zuen.
Otsoa hil zuen lagun honek eta gure protagonista etxetik amona bilatzen hasi ziren. Hara, amona armairu barruan ezkutatuta zegoen!
Txanogorritxu bere amona ikustean, poz pozik jarri zen. Txanogorritxuk amonari hau esan zion:
- Amona, hau poza bizirik zaude_eta!
Amonatxoa eta bere iloba besarkada handi batean murgildu ziren eta ehiztariari eskerrak eman zizkioten.
Harrezkero, oso pozik bizi izan ziren Txanogorritxuren ama, amonatxoa eta Txanogorritxu bera.
AMAIERA
Kaixo, hona hemen zuzenketa:
EliminarKaixo lagunak, Iratik Txanogorritxuren ipuina paperean idazteko esan zigun Abenduaren 12ko klasean. Eta gu neska onak eta zintzoak garenez, Iratiren agindua bete genuen. Ipuina Nora, Pili eta nire artean egin genuen, hementxe duzue. Ea gustokoa duzuen.
Bazen behin neskatxo bat Txanogorritxu deitzen zena. Neskatxo hau (honi) Txanogorritz(x)u deitzen zioten txano gorri bat eramaten zuelako.
Egun batean, Txanogorritxuren amak neskatoari (neskatoa) bere amonaren etxera bidali zuen. Txanogorritxuk amonari saski bat janariz beteta eraman behar zion, amonatxoa gaixo baitzegoen.
Gure neska basoA zeharkatzen ari zela, neskak berak (neskatoak) belarri luze bortitz batekin topo egin zuen.
Otsoak, belarri luzeak, ahots sakon batekin (sakonarekin) zera galdetu zion Txanogorritxuri:
- Nora zoaz neska polit hori?
- Amonaren etxera noa, gaixorik baitago! Erantzun zion gure protagonistak belarri handiari.
Elkar agurtu zuten eta ipuineko bi protagonistek bide bana hartu zuten.
Lehen esan dugun bezala, Txanogorritxu amonaren etxera zihoan, hara iritsi eta sartu egin zen.
Neska amonari hurbildu zitzaionean, gure amonaren itxurak harritu zuen gure protagonista. Hainbeste aldaketa ikusi zuenez, hauexek dira esan zizkionak:
- Amona, ze begi handiak dituzun!
- Zu ondo ikusteko! Erantzun zion otsoak, amona izango balitz bezala. Eta Txanogorritxuk berriz.
- Amona, amona, ze belarri handiak dituzun!
- Zu ondo entzuteko! Otsoak berriro.
- Baina amona, bai aho handia daukazula!
- Zu hobeto jatekooooo!
Eta halako batean, otsoak ohetik salto egin eta Txanogorritxuri gainera etorri zitzaion jateko asmoz. Baina gure protagonistak otsoaren atzaparretatik ihes egin ahal izan zuen.
Txano gorria zuen neska, oso beldurtuta, oihuka hasi zen.
- Laguntza, laguntza, otsoak jan egin nahi nau!
Basotik ehiztari bat zebilen eta Txanogorritxuren oihuak entzunda, neskarengana hurbildu eta bere eskopetakin (eskopetarekin) belarri luzeak zituen otsoa hil egin zuen.
Otsoa hil zuen lagun honek eta gure protagonista etxetik amona bilatzen hasi ziren. Hara, amona armairu barruan ezkutatuta zegoen!
Txanogorritxu bere amona ikustean, poz pozik jarri zen. Txanogorritxuk amonari hau esan zion:
- Amona, hau poza bizirik zaude_eta!
Amonatxoa eta bere iloba besarkada handi batean murgildu ziren eta ehiztariari eskerrak eman zizkioten.
Harrezkero, oso pozik bizi izan ziren Txanogorritxuren ama, amonatxoa eta Txanogorritxu bera.
AMAIERA
Bikain!!!